Gjalp 
Een column verschijnt over het algemeen wekelijks soms dagelijks. Op Makkum.nl heeft dat echter een wat vrijblijvender karakter. Wij hebben een schrijver gevonden die hier onder het pseudoniem 'Gjalp' regelmatig, doch niet dagelijks of wekelijks, zijn column wil schrijven. Wij wensen u veel leesplezier.
Donatie aan “Dûkte Aike”
Op de 119de Makkumer Merke trok het meest spraakmakende Makkumer gezelschap “Het Dûkte Aike” (opgericht in 1972) de nodige aandacht weer eens naar zich toe. Het zal de oplettende toeschouwer niet zijn ontgaan dat tijdens de prijsuitreiking van de hoofdklasse dit illustere gezelschap zich vrijwillig naast de kranswinnaars liet portretteren voor de Makkumer Belboei. (Met dank aan Jan Werkhoven) Op zich geen vreemde zaak omdat de heren zich de gehele middag verdienstelijk hebben gemaakt bij het assisteren van de scheidsrechters. Met de speciale aanwijsstokken, voorzien van een aardewerk Aikeknop, en gekleed in de speciaal hiervoor ontworpen T-shirts, voeren zij hun taak naar eer en geweten uit. Immers...., Makkum staat die zaterdag centraal bij kaatsminnend Fryslân en het spreekt voor zich dat de leden van “Het Dûkte Aike” er gebrand op zijn de middag vlekkeloos te laten verlopen. Tot vandaag de dag toe weten zij hun reputatie hoog te houden. Ook de vele toeschouwers bejubelen ieder jaar weer de kwaliteit van het keurmeesterschap dat onder bezielende leiding staat van de heer Sjirk Rolsma. De heren kunnen over het algemeen uitermate goed met de arbiters overweg al moet er af en toe een corrigerend woordje gesproken worden over een bal op de perklijn of binnen de perklijn. En zo hoort het ook bij het kaatsen.
Op de foto in de Belboei van 19 juli worden de winnaars Klaas Berkepas, Tjitte Bonnema en Pier Piersma geflankeerd door negen leden van het keurmeestergezelschap het “Dûkte Aike”. Laatstgenoemden hadden namelijk als verassing in petto om dit jaar, als klap op de vuurpijl, de kransen aan te bieden. Een mooie geste naar de winnaars en uiteraard naar het kaatsbestuur dat onvoorwaarlijk akkoord ging met een persfoto van het winnende partuur en het “Dûkte Aike”. Daarbij werd door de leden van het “Dûkte Aike” dankbaar van de gelegenheid gebruik gemaakt om hun nieuwe outfit te presenteren aan Makkumer bevolking.
Nieuwe outfit?
Menigeen raakte in opperste verwarring en vroeg zich vertwijfeld af: “Wêr ha ik dat brune jaske faker sjoen?” Volgens de woordvoerder van het “Dûkte Aike”, de heer Otto Gielstra, zijn de colberts afkomstig uit Roemenië maar kon ook hij zich niet aan de indruk onttrekken dat hij het colbert als onderdeel van een uniform in het Makkumer verleden vaker tegen het lijf was gelopen.
Na diepgaand onderzoek blijkt dat vanaf 1978 het colbert gedragen werd door de chr. muziekvereniging “Hallelujah” tijdens concerten in en rondgangen door Makkum. Toen een aantal jaren geleden de vereniging in het nieuw werd gestoken door de heer Gros (ook uit Makkum) werden een zestigtal oude uniformen gedoneerd aan Roemenië. Hoe in vredesnaam een aantal colberts weer in Makkum terecht zijn gekomen is ook voor de heer Gielstra een groot raadsel. De Makkumer historicus steekt echter zijn enthousiasme niet onder stoelen en banken.
Gielstra: “It is fan grut belang dat der wer in stikje skiednis bewarre bleaun is, mar we moatte dit perfoarst net sjen as in donaasje fan “Hallelujah” oan it “Dûkte Aike”. We kinne wol ta sizze dat we yn de takomst it jaske mei “gepaste eerbied” drage sille.”
Gjalp
Sneontemiddei
Earst wat yn de tún omwrotte, dan waarm ite en om healwei trijen nei it fuotbalfjild ta. Dat binne de plannen foar hjoed. It is sneon en it sit wat tsjin it reinen oan. Foar de wissichheid nim ik in paraplu mei. Ik bin net mear lid fan de feriening en bin dus net sa bot mear op ‘e hichte. En de Braakbode mis ik.
Mar ik mei graach in pear oerkes op it fjild omdangelje. By de twa froulju yn it hokje keapje ik wat lotten. Se binne krekt los en der steane aardich wat minksen bylâns it fjild. It scoreboerd jout 0-0.
Ik ha fan gewoante om de earste helte allinne te stean en dan it leafst efter de goal fan de tsjinstanners. Yn 't skoft in bakje kofje en de twadde helte wat ûnder de minsken.
Se binne 5 minuten oan 'e gong en it liket derop dat it in hurde wedstriid wurde sil. Der wurdt flokt en raast en hjir en dêr wurdt der ien fiks ûnderút helle.
De skiedsrjochter moat it koart hâlde oars rint it út 'e hannen. We moatte gjin slaanderij ha. De giele kaarten bliuwe noch yn ‘e bûse. Der wurdt wolris goed skolden as de skiedsrjochter fluitet mar oer 't algemien ha se wol respekt foar de man yn 't swart. Nee, it is hjoed in grien shirtsje. It liket my trouwens in hûnebaan ta om skiedsrjochter te wêze. It moat wol in ropping wêze, wolst soks op dyn frije sneon noch dwaan. De spilers dy faaks in hiele wike frustaasjes garre har fan it wurk ûntlade dat op sneontemiddei. Somtiden wurdt de meast slimme ferwinsking nei in spiler of skiedrjochter roppen. En komt it net fan de spilers dan komt it wol út it publyk.
De skiedsrjochter sit der hjoed boppe op. By in corner docht ús spits de hân omheech, as wol der sizze: “Hjir bin ik”. Mar de bal komt lang net oan him ta.
Dan slacht samar ynienen de flam yn 'e panne. Der is opskuor op it fjild. Nimmen hat sjoen wat der bard mar de skiedsrjochter fluitet foar hens. "Stront yn 'e eagen?", wurdt der fan de sydkant roppen. It publiek begjint him der mei de bemuoien. De spilers binne wer rêstich en de giele kaarten bliuwe noch yn 'e bûse. Foar as it wist hast in skorsing oan 'e kont hingjen. Skeldwurden brûke en misledigjend wurde komt dy djoer te stean. Sjoch mar nei Ajax. Foar tyfushûn krigest 2 wedstriden en foar kankerneger 5 wedstriden. Sokken meie om my ek wol in jier skorst wurde. Lytse bern binne it. It hat dochs neat mei fuotbalje te krijen. En se ferskûlje harren der ek noch efter dat der fan alles roppen wurdt op it fjild en dat it faaks net sa slim bedoeld is. Wer bliuwt de fuotbalwet?.
Dan wurdt der fluite foar de rêst. Ik bejou my ûnder it kantinefolk. Wer net in priis mei de lotterij. Dat hie ik ek net ferwachte. Ik win noait wat.
De twadde helte begjint mei deselde 22 spilers.It liket my goed ta dat ik in groepke minsken opsykje dy der in protte ferstân fan ha. Dy ha ik al gau fûn. Se ha it heechste wurd en binne oan de oare kant fan it fjild te hearren. Mar it is wol gesellich en der wurdt omraak lake. “Wy kinne hast los”, seit buorman njonken my. Ik sjoch om hinne en snap fuort wat er bedoeld. Der steane noch wat âld spilers fan myn elftal. We praten wat troch oer froeger. Noch ien kear, dat soe wol moai wêze. We ha gjin ôfskiedwedstriid hân. Us ploech wie wat hastich útelkoar gongen en der fuotballet net ien mear fan. “It kin wol stikkene poaten kostje”: seit der ien, mar it soe wol moai wêze. Noch ien kear.
Der oare wyks ha ik it krantsje De Braakbode yn ‘e bus.
“Foar in trouwe besiker” stiet der op.
Gjalp